De rode draad (kunstvesper)

Het schilderwerk van Anouk Slegers zit vol symboliek die put uit verschillende bronnen zoals bijvoorbeeld de Griekse mythologie. Het is moeilijk in te delen. De fascinatie voor oude meesters en perfecte beheersing van de techniek geven het een klassieke toets, maar tegelijk ademt het ook een surrealistische sfeer.

Een groot rond schilderij over Ariadne die haar geliefde uit de doolhof redt door hem het uiteinde van haar rode kluwen wol mee te geven, reikt het thema van de kunstvesper aan: de rode draad.

Robert Jan van der Meer (blokfluit) en Gert Jan Velders (clavecimbel) spelen al even perfecte muziek van Corelli, Buxtehude en Bach. Poëzie en fragmenten uit de bijbel mengen zich in de verstilde dialoog en maken de ervaring van de kunstvesper compleet.

Worden als een kind (kunstvesper)

Kunst en religie hebben raakvlakken: beide geven ze uitdrukking aan wat groter is dan wijzelf. Een kunstvesper brengt verschillende vormen van kunst bij elkaar rond een gemeenschappelijk thema: beeldende kunst, muziekkunst en poëzie. In de opzet zit veel ruimte voor overweging in stilte. Beelden, klanken en gelaagde woorden nemen ons mee naar wat onzegbaar is.

De volgende kunstvesper is op zondag 20 mei 2012 in de Nassaukerk (aanvang 16.00 uur). Het thema is: Worden als een kind, open en ontvankelijk. Aan deze kunstvesper werken Francisca Tollenaar (schilderijen) en Veronica Tollenaar (blokfluit) mee. De expositie van schilderijen is al vanaf 1 april in de kerkzaal aanwezig.

Met haar schilderijen richt Francisca Tollenaar zich door de gelaagdheid van het bestaan heen op het diepere en het essentiële. Menselijke relaties nodigen haar uit tot schilderen. Eerder nam zij deel aan een groepsexpositie in de Nassaukerk naar aanleiding van het boek ‘Knielen op een bed violen’ van Jan Siebelink. Speciaal voor die expositie maakte zij het altaarstuk ‘Getuigenis’.

In haar nieuwe solo-expositie staat het vierluik ‘Ode aan de kinderschare’ centraal: een zeventiende eeuwse studie. Veel kinderen stierven in die tijd, maar bleven in de toenmalige verbeelding ook na hun dood spelen op de hemelse weide dichtbij God. Ook nu zijn er veel kinderen die in onze wereld niet overleven (warchild) of invisible children: ontheemden op welk gebied dan ook. ‘Ode aan Mauro’ maakt dat indringend zichtbaar.

Kinderen zijn onbevangen en openminded. Kennen we niet ook als volwassenen het verlangen weer zo open en onbevangen te zijn als een kind? Zorgeloos te spelen en zonder zorgen en oordeel door het leven te gaan? Zoals ook Jezus zegt: al wie niet wordt als een kind zal het koninkrijk niet binnengaan. Open van geest zijn is het koninkrijk in jezelf vinden.

Veronica Tollenaar won al jong een prijs op het Prinses Christina Concours en studeert momenteel blokfluit in Den Haag. De klank van een blokfluit alleen al roept de onbevangenheid van een kind op. De composities die in de kunstvesper zullen klinken, zijn bovendien bij het thema van de expositie uitgezocht.